نمی دانم نامه هایم را خواندی یا نه ؟! اصلا به دستت رسید یا نه ؟!

با این همه گمان نمی کنم که فرقی بکند. که تو ببینی یا بخوانی... اصلا در باورم نیست که حتی اگر خطی را ببینی حتی برای گذر هم که شده آن را بخوانی !

آری در باورم نیست که نوشته هایم را حتی سرسری هم نگاهی بکنی .

باور کن آنقدر نامه ی نوشته شده دارم که به دستت نرسیده است که نمی دانی ! هر چند گاه ورقی می زنم و با آن هزاران خاطره را زنده می کنم.

راسی به تو می گویم به هیچ کس نگو! چند گاهیست چنان گیج  و سردرگمم که نمی دانم نشانی ام کجاست! و نمی دانم که چه کرده ام و چه نوشته ام .

یادم نمانده است که نشانی تو پای آن پرچین های سبز یا پای آن رود قشنگ...

راستی یادت می آید ؟ تو به من گفتی می آیی!

منتظر بمان می آیم . من هنوز چشم به در ، دست به دعا منتظرم ! تا شاید خبری، پیغامی از تو رسد.

عزیز ترین حادثه ی زندگی چشمانم دیگر سو ندارد و زبانم قدرت تکلم ... با این همه تا جان در بدن هست ، برایت می نویسم . شاید روزی ، زمانی ، نگاهی بر این حال غریب اندازی و بخوانی درد دل نگفته ام را !

می دانی ؟! از زمانی که تو را دیده ام می نویسم . می دانی ؟! آری سبز می نویسم تا با یادت ، قلبم سبز بماند.

حال و روز غریبی ست بی کسی ! نمی دانم چگونه برایت شرح دهم این همه بی قراری ام را . چگونه بگویم مفهوم عاشقی را ؟! چگونه بگویم تنهایم ؟! خسته ام ! بریده ام !...

دلتنگم ...

به خدا دلتنگم

(دکتر علیرضا امینی)