به نام خدای رهایی و زیبایی

آنجا كه ايستاده اي پوچي
وقتي حركتي را آغاز كردي معنا مي شوي!
انسان با جهت معنا مي شود بايد جهت داشت تا بود تا هست شد ...

مژده ای دل که دگر باد صبا باز آمد
هدهد خوش خبر از طرف سبا باز آمد
برکش ای مرغ سحر نغمه ی داودی باز
که سلیمان گل از باد هوا باز آمد
عارفی کو که کند فهم زبان سوسن
تا بپرسد که چرا رفت و چرا باز آمد
مردمی کرد و کردم لطف خداداد به من
کان بت ماه رخ از راه وفا باز آمد
لاله بوی می نوشین بشنید از دم صبح
دغدل بود به امید دوا باز آمد
چشم من در ره این قافله راه بماند
تا به گوش دلم آواز درا باز آمد
گرچه حافظ در رنجش زد و پیمان بشکست
لطف او بین که به لطف از در ما باز آمد

عیــــد ســـعید و خجســــته ی فطـــــــــر بر شــــــمــا مبـــــــــارک

معجزه ی عشق:

صدای گریه ی باران پاک می آید                  دوباره بوی دل انگیز خاک می آید

تو مهربانی خود را ز من دریغ مدار                کلید قفل دلت را به من بسپار

بیا کمی بنشینیم ، سینه صاف کنیم            بیا به معجزه ی عشق اعتراف کنیم

تو مثل صاعقه بر من فرود آمده ای               تو شعله ای که به بود و نبود آمده ای

چه خوب بود که همسایه ی خدا بودیم         قشنگ بود اگر پشت ابرها بودیم

تو مثل حس رقیق منی ، قشنگ! لطیف       تو مثل برگ گل نو رسیده ترد ، ظریف

به جز دلی که به پیش تو جا گذاشته ام       به روی هستی ام ای ماه، پا گذاشته ام

گمان کنم که تو همانی که فکر می کردم      نه ! مهربان تر از آنی که فکر می کردم

شکسته است غرور پلنگ می فهمی؟!        دلم برای تو تنگ است تنگ! می فهمی ؟!

یادته کودکیمون ؟ یادته پشت هر لبخندمون یه دنیا شوق کودکانه بود ؟

یادته بازی های بی رقیبمون ؟ همون بازی هایی که آخرش به قهر های کودکانه می رسید؟

می دونم یادته! اما من یادم نیست تو کدوم بازی بازنده شدم

یادم نمیاد توی کدوم بازی چشم گذاشتم ؛ تو دور شدی ! یادم نمیاد کجا چشم گذاشتم و تا چند شمردم و تو تا کجا رفتی ! ...

یادم نمیاد توی کدوم گرگم به هوا زخمی شدم که هنوزم جای زخمش مونده

تو یادته ؟!

نگو یادت نیست .

تو خوب یادته که من دلم رو تو کدوم شماره جا گذاشتم

حیف ! اما من یادم نیست.

(انوشه میرمجلسی)

خلاصه ی یک سبد حرف نگفته:

به نام آنکه اینگونه عشق را آفرید

دگر همه می دانند. همه می دانند قصه ی بی سرانجامی مرا.  دگر همه می دانند رسوایی مرا

چنان شهره شدم که دگر همه می دانند که من عاشقم. روزگار غریبی ست. روزگار ما.. همه می دانند . اما تو هنوز نمی دانی حال و هوای عاشقی مرا.

چه سخت روزگاری ست این غم دوری . چه سخت سرنوشتی ست این بی سرانجامی .

به خیالم تو می آیی تا همه باور کنند بودنت را...

به خیالم تومی آیی تا در گوشت نجوا کنم آرام آرام ، قصه ی عاشقی را

رفتی اما هنوز دل در تب نبودنت می سوزد

تو بگو کجا روم که تو در نگاهم نباشی . کجا روم که تو در ذهنم نقش نداشته باشی.

کجا روم که تو نباشی..

دیروز به مهمانی آینه رفتم و چه ساده تو را در آینه ی خود پیدا کردم در چشمانم در عمق نگاه دلم؛ در خاطراتم.

یادت می آید تا بودی غمی نبود ؟!

یادت می آید قدم هایم را در جای قدمهایت می گذاشتم تا شاید جاده ها مرا به تو برساند...

تو که رفتی ؛ هر چه بود از تو به یادگار نگاه داشتم.

هنوز صدای تو در گوشم زمزمه می کند که می گفتی روزی ، روزگاری می آیم...

اما چه شد ؟!

گوش کن عزیز دل! زمانی نمانده است  و فرصت من بسیار کم .

بگذار آخرین نگاهم بر چشمان تو بماند ...

علیرضا امینی

و کلام آخر اینکه :

              جهـــــــان مســـخر آنهـــاییست کــه بــه تســـخیر عشـــق در آمــده بــاشــند.

یاعلی

شب بود مثل تمام شب ها . نگاه مادر پر اضطراب بود و صدای برادر نگران جای حضور پدر خالی بود. صدای آژیر قرمز که بلند می شد ؛ مادر مثل همیشه زیر دستان لرزانش برای ما سنگر می ساخت.

صئدای تپیدن های قلبش با صدای آزیر می پیچید و میان قلبم فرود می آمد.

باز شب بود و باز چشمها  نگران فرسنگ ها دورتر پدر بی تاب بود سراسیمه و مضطرب در اوج جنگی نا برابر ...

دستان کوچکم را به آسمان بلند کردم و آن گونه که یاد گرفته بودم خواندم :

الله لا اله الا هو الحی القیوم

(انوشه میر مجلسی )

یک سبد حرف نگفته :

به نام او که می داند چه می گذرد بر این فصل پاییزی دلم !

گفته بودی می آیی . گفته بودی اگر شاعر شوی می آیم ! شاعر شدم و نیامدی . نیامدی تا تک تک واژه های شعرم را برایت معنا کنم. نیامدی تا همه باور کنند نامه هایم به مقصد می رسد.

گفته بودی اگر آسمانت ستاره باران شود می آیم . وای بر تو دست بر آسمان خدا بردم و هزاران بار به لفظ انسان قسمش دهم تا آسمانم پر ستاره شود. پر ستاره شد اما باز نیامدی!

گفته بودی اگر چشمانت بارانی شود می آیم؛ من خزان هزاران عشق را گریستم من هزاران بار در غم و اندوه یار گریستم من هزاران بار مردم اما تو نیامدی ....

چرا نمی گذارید فریاد زنم ؟! چرا نمی گذارید بروم ؟ چرا ؟

چه فرقی دارد که من باشم. چه فرقی دارد که من بمانم. اصلا" چه فرقی دارد وقتی که تو نمی دانی . نمی دانی که دل در گرو چه چیزی داده ام !

می دانم که نمی آیی . می دانم که نخواهی آمد. می دانم که با ما یار نمی شوی .

می دانم که با ما هم صدا نخواهی شد.

همین کافیست که من دوستت دارم.

گفته بودمت حال مرا هر که دید بر تو نفرین کرد.

چه واژه ی غلطی! چه همهمه ی بی سرانجامی ! چگونه نفرینت کنم که تو این همه عشق را به بهای ناچیز سفر فروخته ای! بی پرده بگویمت بر آن چه که بامن کردی ؛ تا ابد آسمانت ابری خواهد بود.

بی پرده بگویمت ؛ بی عشق ماندی و بی عشق آسمان چشمانت همیشه بارانیست.

یادت باشد عاشقانه ! یادت باشه بی عشــق آسمان چشمت همیشه بارانیست.

(علیرضا امینی)

این روزها ، روزهای بی قراری منه ! روزهای دل دل کردن این دل دیوونه

روزهای از کف دادن قرار و دل خوش کردن به ثانیه های عاشقی !

گشتم همه جا رو دنبالت . نیستی...

انگار نبودی که باشی ؛ ولی من تمام لحظه های بودنم رو دنبال رد پای صدات می گردم ... می گردم...

می دونم یه روز تو همین روزهای سرد تنهایی؛ تو همین گرگ و میش رفتن و موندن پیدات می کنم.

پیدات می کنم...

یه روز شاید یه نفس مونده به رفتن!

نه دیگه این بار نمی خواهم بگم خداحافظ.

چرا که از پس هر سلام می آید این خداحافظ و من هنوز تو را سلامی نگفته ام.

اگر هم بگویم ؛ می گویم به اشتیاق و امید اولین ســلام ؛ خداحافظ.

(فرزانه ناظری)

و کلام آخر اینکه :

 جهــان مســخر آنهــاییست کــه بــه تســخیر عشـــق درآمــده بــاشــند.

یاعلی