به نام یکتای بی همتای مهربان

آوای دلتنگی :

می گویم تا باور کنی ؛ برای بودنم تمام بودن ها را باور کردم. خسته بودم و دلگیر از زمانه و از زمانه بریده  بودم از همه...

از خود؛  از خودی که بیگانه بود با من !

دلتنگ بودم از دل؛  دلی که بی اجازه ی من پرواز را تجربه می کرد.

بهانه های کوچکم برای خوشبختی از یاد رفته بود. خنده هایم دور ؛ بغض هایم نزدیک...

فاصله ام با خود کهکشانی بود ؛ بی انتها .

فاصله ای که بی حساب اوج می گرفت و بی رقیب عمیق می شد.

برای گریستنم تنها نگاهی کافی بود.

تنها سکوت بس بود ؛ برای گم شدنم در میان خاطرات و تکرار بی وقفه ی غصه ها.

صدایت کردم به رسم بندگی ، به رسم عاشقی.

در اولین سحر. در اولین دقایق میمهانی ات

صدایت کردم که باورم کنی . که ببینی ام.

که یادت نرود روزهاست چشم انتظارم

صدایت کردم تا شاید در دل شب ، صدایم را از پس ازدحام روزهایم بشنوی.

می دانستم که هستی ! می دانستم که اولین کلامم را شنیده بودی وقتی که هنوز کلامی نبود برای گفتن.

می دانستم چون همیشه تمام نگفته هایم ، تمام آوای های دلتنگی ام را شنیده ای.

در ماه مهمانی ات به مهمانی دلم رفتم.

وقتی که همه رهایم می کردند ، تو پناه اول و آخرم بودی .

صدایم کردی و این انتهای تاریکی ها بود. رها شدم از خستگی .

بندها را گسستم و با بهانه ههای تو خندیدم.

دلتنگی ام رنگ تو گرفت.

به یاد آوردم تا رسیدن به تو تنها یک قدم باقیست.

حالا بی تاب می شوم برای لحظه های ناب دعا...

حالا تمام دنیای من میان دو" الله اکبر"ت جا می گیرد.

با منادی عشق تو تا نهایت خوشبختی می روم.

و یقیین دارم که برای اوج گرفتنم پر پروازم تویی.

یقیین دارم که رد پای تو نه در این ماه که در تمام روزها و شب ها و لحظه هایم جاریست.

جاری مثل زندگی.

(انوشه میرمجلسی)

به نام یکتای بی همتای مهربان

توی بازی دنیا یاد گرفتیم بازیگر خوبی باشیم. یاد گرفتیم که سهم هرکسی از بودن به اندازهی نبودن دیگریه ! ..

یاد گرفتیم که تکرار خوبی ها باید به اندازه باشه و تمرین بدی ها بی حساب.

عادت کردیم به دلتنگی . خو گرفتیم به خستگی هایی که زاییده ی نگاه خودمونه. نگاهی به زندگی از جنس تاریکی.

یاد گرفتیم که زود از یاد ببریم و دیر به یاد بیاریم.

از غصه ها می نوشتم و ته دلمون چشم انتظار شادی حتی وقتی می خندیدیم هم صدای بغضمون دنیا رو گرفته بود.

سکوتهای معنی دارمون فقط یه معنی داشت: تنهــایی.

این بازی ها از کجا شروع شد؟! از کی عادت کردیم به دل دل کردن بی بهانه؟! از کی یادمون رفت که امید حرف اول و آخر زندگیه.

می شه فراموش کرد و از نو شروع کرد. از اولین نت خوبی ها نواخت و به سمفونی عشــق رسید.

می شه اگه یاد بگیریم زندگی یک فرصت می شه . اگر این فرصت رو غنیمت بدونیم.

مقصدمون هرجایی که هست باید ردپای پاکی ها رو پررنگ کنه.

این ها فقط جمله هایی نیست برای شنیدن. این ها حرفهایی از دل من و تو هست.

حرف هایی برای شنیدن که سالهاست بی تابن...

پس به نام خداوند عشق زندگی را رنگ می زنیم .

رنگ هایی از جنس امید.

(خلاصه ای از آوای دلتنگی~ انوشه میرمجلسی)

به دنبال تو می گردم ! تو ای تنهای تا هرگز

تو ای گمشته ی در اندیشه ی فردای تاهرگز

منم جهل مرکب! آن که در آغاز خود ماندست

بیا ذات مرا معنا کن از دانای تا هرگز

بدون چلچراغ چشمهایت راه تاریک است

بیا فانوس روشن کن. بیا زیبای تاهرگز

نمی دانم چه روزی با حقیقت می خوری پیوند

تو ای مرموز، ای کاووس، ای رویای تا هرگز

تو را من با تمام انتظارم جستجو کردم

ولی پیدا نشد آن عشق نا پیدای تا هرگز

تو ای آن کس که تنها از فراز کوه می آید

بگو صبحی نشسته پشت این شبهای تا هرگز

(یدالله گودرزی)

برای از تو نوشتن دنبال واژه می گردم. برای گفتن از تو، سرک می کشم به خاطره هام و گم می شممیون خاطره ها و واژه ها...

بی تاب نوشتنم. اما دستهام ، نوشتن رو از یاد برده! بی قرار دلتنگی های همیشگی ام و دلم سرشار قرارهع. روزهام دوباره رنگ تو شده. رنگ یاد تو. رنگ حضوری که سالهاست چشم انتظارشم. این روزها همه جا ، میون تمام نگاه ها کنار تمام قدم ها می شه رد پای تو رو دید. می شه حس کودکانه ی شادی رو توی تمام لبخند ها چید

می شه انتظار رو تو صدای همه ی آدمها شنید.

این روزها به یاد تو پر از واژه های عاشقانست.

می خوام بنویسم که بی تابم اما کلمه ها بیتاب تر از حرف دلمن. می خوام رسم عاشقی رو روی سفیدی کاغذها مکتوب کنم. می نویسم و نوشته هام به سفیدی عشقی می شه که توی قلبم موج می زنه.  عطر نرگس تمام دیا رو پر می کنه. وقتی آدمها به شوق تولد تو ، شادی ها رو قسمت می کنن.

چه زیبا می شه دنیا وقتی آم ها حرف مشترکشون رو به یاد میارن.

دنیای پر معما این روزها آروم می شه. این روزها تمام معماها به جواب می رسه. یه دنیا حرف برای نوشتن دارم. یه دنیا فریاد برای شادی... اما این روزها باید گم شد میون لبخند آدها و نگاه منتظرشون. این روزها باید بازی رنگ و نور و عشق  رو باور کرد. این روزها باید تپیدن های قلب رو به شوق میلاد تو با همه قسمت کرد. دنیا با اومدنت غرق سرور می شه.

کاش بیای ! کاش دنیا رو غرق سرور ابدی کنی. کاش این روزها صدای آدمها رو از پشت نگاهشون بخونیم.

کاش واژه ی انتظار رو از تمام دل ها پاک کنی !

برای اومدنت باید پل بزنیم به خوبی ها! باید جاده های دنیا رو به سبزی ایمان رنگ بزنیم. باید رنگین کمان زیبایی ها رو بنا کنیم. باید یادمون بیفتیم که واژه ی فراموش شده ی انســان رو کجا جا گذاشتیم؟! باید ترجمه ی تازه ای برای زندگی پیدا کنیم. ببرای اومدنت تمام ککی ها رو باید تجربه کرد. می دونم که عبیم. می دونم که توی بازی دنیا گاهی کم میاریم جا می مونیم گم می شیم تو ازدحام زرق و برق این دنیا...

نیمه ی شعبان تولدت دوباره ی همه ی انسان هاست.

روز آغاز عشق و ابتدای انســانیت.

تولد نــور مبارک.

(آوای دلتنگی~انوشه میرمجلسی)